Mama

Het was de dag nadat Donald Trump werd verkozen boven Hillary Clinton bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen begin november 2016. Ik was met mijn auto onderweg naar een seminar systemisch werk door en voor vrouwen, van Wonder boven Wonder. Het was donker, het waaide hard en het water kwam met slagregens naar beneden. Ik reed een man aan op zijn fiets -gelukkig alleen materiele schade-, we bekwamen samen van de schrik in een cafeetje en ik zou nooit meer op tijd komen. Werkelijk alle reden om rechtsomkeert te maken en terug naar huis te gaan. Toch was er iets in mij dat mijn auto door liet rijden naar datgene waar ik me voor had opgegeven.
Het zou mijn eerste ervaring met systemisch werk worden.

Ik voelde spanning en ik voelde tegelijkertijd de logica van mijn bewegingen in het systemische veld. Ik kreeg inzicht in mijn voormoedersysteem en ik voelde heel sterk wat ik de aarde te bieden had. Het was allemaal niet te verklaren wat ik zag en wat het met mij deed, maar ik voelde tegelijkertijd ook geen enkele verbazing. Dit voelde zo kloppend! Vol energie reed ik terug naar huis.
Eenmaal thuis had ik geen flauw idee hoe ik dit ooit uit kon leggen.

De volgende dag lunchte ik samen met mijn man en onze drie kinderen. En ineens vanuit het niets zei de middelste, onze oudste dochter (toen 5):

“Mama, het voelt helemaal niet alsof jij mijn mama bent.”

Dat zei ze.
Letterlijk.

En met die ene opmerking viel voor mij alles op zijn plek en volgde er een diep besef. Met systemisch werk kon ik inzichten krijgen in heel veel levensvragen waar ik als klein meisje al naar op zoek was. Ik voelde direct het verband tussen het systemisch werk die avond ervoor en haar opmerking.

Mijn dochter is biologisch gezien helemaal mijn dochter, en ik had haar opmerking daar ook direct teniet mee kunnen doen. Dat deed ik niet. Ik was al een tijdje bezig met een zoektocht naar hulp. Ik was niet de mama voor haar die ik graag wilde zijn en ik liet regelmatig ten opzichte van haar gedrag zien waar ik direct spijt van kreeg. Wat ik ook probeerde, mijn gedrag veranderde niet. Misschien had ik ook haar gedrag afwijkend kunnen noemen en daar hulp voor kunnen zoeken, maar dat was het niet. Ik reageerde op haar anders dan op onze andere twee kinderen, ze triggerde iets in mij. En ik wilde als volwassene zelf de verantwoordelijkheid nemen over mijn eigen gedrag.
Ik was mijn dochter dankbaar dat ze die opmerking maakte.
Ze gaf woorden aan iets wat ze mij al een tijdje wilde laten zien.

Ik heb me direct opgegeven voor een familieopstelling om mijn gedrag en haar opmerking te onderzoeken. Ik bleek mijn plek niet in te nemen in mijn familiesysteem en in het bijzonder mijn plek ten opzichte van mijn moeder. Geheel onbewust. Uit diepe liefde voor het systeem. Met dat inzicht en door een interventie die daar op volgde kon ik tijdens de opstelling mijn eigen unieke juiste plek innemen en me weer diep verbonden voelen met mezelf. De relatie tussen mij en mijn dochter is sindsdien op een voelbaar diep niveau veranderd. Ik kan meer dan ooit de liefdevolle moeder zijn voor haar, waarvan ik wist dat ik die in me had.

In het boek ‘De Fontein, vind je plek’ beschrijft Els van Steijn heel helder aan de hand van een beeldende metafoor hoe hardnekkige patronen in je leven vaak zijn terug te voeren op je familiesysteem. Uitgeverij Het Noorderlicht

Mama, het voelt helemaal niet alsof jij mijn mama bent.